Kroniki fantastyczne Bestiariusz
Żujpaszcze
Miejsce występowania: bagna trzęsawiska
Pożywienie: zabłąkani wędrowcy
Przystosowania: długie, silne palce zdatne do duszenia i obdzierania ze skóry
Wygląd: mała pokraka niewielkiej wagi, długie ręce i szyja, małe oczy, błyszczące długie zęby
Żujpaszcze, czyli inaczej Wargule, to stworki pochodzące z wiersza J.R.R. Tolkiena z książeczki Przygody Toma Bombadila. W Shire rzekomo znane są o nich legendy. To złe, na wpół-legendarne istoty „nieumarłe”. Widmowe duchy-kanibale. Ich historia nie jest bliżej znana.
Wedle naszych danych zawartych w wierszu, notatkach Tolkiena i jego listach do przyjaciół, Żujpaszcze istnieją tylko po to, żeby pić krew i jeść ludzkie mięso. Bagna na których mieszkają są często położone nieopodal ludzkich osad, więc ludzie często błąkają się po bagnach. Potrafią doskonale wtopić się w ciemne otoczenie, polują tylko nocą i późnym wieczorem. Nie są to jakieś byle niecywilizowane stworzonka! Używają broni wykonanej z drzewa, zardzewiałej stali lub kamienia. Potrafią wykorzystywać rośliny z bagien do tworzenia trucizn. W nocy, jeśli nie chcą się kryć, potrafią zwodniczo przypominać człowieka, jednak są w okropny sposób przygarbione, ich skóra pokryta jest gdzieniegdzie łuskami i wrzodami, błyszczy zielonkawobrązową ropą. Noszą poszarpane ubrania wilgotne od błota i splamione krwią ich poprzednich dań. Są to istoty pod władzą Ciemności, więc prawie nie mają własnej woli.
Kochają się w złocie i innych błyskotkach, budują piwniczne lochy dla ich ukrycia, i ich ulubionym zajęciem (poza zabijaniem i jedzeniem swoich zdobyczy) jest liczenie skradzionych skarbów. Istnieje legenda, że trzymają dzieci jako więźniów, zabawki czy też ostatecznie „zapasy” w ciemnych i ciasnych pomieszczeniach, klatkach wykonanych z ludzkich kości.
Na koniec, dla spragnionych wiedzy i poznania tych jakże „uroczych” stworzonek, pozostawiam adres, ostatnią strofę wiersza Tolkiena:
„We mgle, za górami, wśród leśnej gęstwiny,
gdzie z szarych drzew zwiesza się sieć pajęczyny
Gdy przebrniesz przez bagna, mokradła i chaszcze
Tam znajdziesz je w mroku, tam żyją Żujpaszcze...”
Pożywienie: zabłąkani wędrowcy
Przystosowania: długie, silne palce zdatne do duszenia i obdzierania ze skóry
Wygląd: mała pokraka niewielkiej wagi, długie ręce i szyja, małe oczy, błyszczące długie zęby
Żujpaszcze, czyli inaczej Wargule, to stworki pochodzące z wiersza J.R.R. Tolkiena z książeczki Przygody Toma Bombadila. W Shire rzekomo znane są o nich legendy. To złe, na wpół-legendarne istoty „nieumarłe”. Widmowe duchy-kanibale. Ich historia nie jest bliżej znana.
Wedle naszych danych zawartych w wierszu, notatkach Tolkiena i jego listach do przyjaciół, Żujpaszcze istnieją tylko po to, żeby pić krew i jeść ludzkie mięso. Bagna na których mieszkają są często położone nieopodal ludzkich osad, więc ludzie często błąkają się po bagnach. Potrafią doskonale wtopić się w ciemne otoczenie, polują tylko nocą i późnym wieczorem. Nie są to jakieś byle niecywilizowane stworzonka! Używają broni wykonanej z drzewa, zardzewiałej stali lub kamienia. Potrafią wykorzystywać rośliny z bagien do tworzenia trucizn. W nocy, jeśli nie chcą się kryć, potrafią zwodniczo przypominać człowieka, jednak są w okropny sposób przygarbione, ich skóra pokryta jest gdzieniegdzie łuskami i wrzodami, błyszczy zielonkawobrązową ropą. Noszą poszarpane ubrania wilgotne od błota i splamione krwią ich poprzednich dań. Są to istoty pod władzą Ciemności, więc prawie nie mają własnej woli.
Kochają się w złocie i innych błyskotkach, budują piwniczne lochy dla ich ukrycia, i ich ulubionym zajęciem (poza zabijaniem i jedzeniem swoich zdobyczy) jest liczenie skradzionych skarbów. Istnieje legenda, że trzymają dzieci jako więźniów, zabawki czy też ostatecznie „zapasy” w ciemnych i ciasnych pomieszczeniach, klatkach wykonanych z ludzkich kości.
Na koniec, dla spragnionych wiedzy i poznania tych jakże „uroczych” stworzonek, pozostawiam adres, ostatnią strofę wiersza Tolkiena:
„We mgle, za górami, wśród leśnej gęstwiny,
gdzie z szarych drzew zwiesza się sieć pajęczyny
Gdy przebrniesz przez bagna, mokradła i chaszcze
Tam znajdziesz je w mroku, tam żyją Żujpaszcze...”