Koncerz polski
Rodzaj broni: broń sieczna
Najczęściej używany w: XV i XVIII wieku
Pochodzenie: stosowany głównie na wschodzie
Waga: 0,80
Długość: 140cm
W tym artykule mam zamiar opisać koncerz używany przez husarię. Pojawił się on w Polsce w XV wieku i od tego czasu stał się nieodłącznym elementem uzbrojenia naszej wyborowej jazdy. Jak wiemy była to najlepsza konnica w tym okresie, prędkość z jaką cwałowała w stronę wroga to około 40km/ h. Na początku do walki używała długich kopii, aby unieszkodliwić nimi piechotę. Kiedy jednak kopia została skruszona do akcji wkraczał właśnie koncerz.
Był on przytroczony do siodła, i wyciągany we wcześniej wspominanej sytuacji. Jednak sztuka chwytania tejże broni nie należała do prostych. Husarz musiał w trakcie boju sięgnąć po koncerz w ten sposób by nie zostać skaleczonym. Trzeba wspomnieć, że jest to oręż, który pochodził od miecza, jednak nie miał tych samych właściwości. Nasi jeźdźcy używali go przede wszystkim do przekuwania zbroi przeciwnika, zaś trzymaną w drugiej ręce szablą dobijali go.
Teraz opowiem o wyglądzie koncerza i jego pochodzeniu. W Europie zaczęło być o nim głośno w XV wieku. Przywędrował on z Bliskiego Wschodu, był używana przez kawalerię turecką. Używany był także przez jazdę francuską, jednak nie zdobył tak wielkiej sławy jak w Polsce, gdyż zapomniano o nim już w XVII. Podobnie jak w Rzeczpospolitej, Węgrzy także używali tego oręża.
Koncerz ma graniastą głownię długą na 140cm, którą równoważy ciężka głowica.
Rękojeści tejże broni jest bogato zdobiona, najczęściej drobnymi kamykami.
Klinga nie posiada ostrej krawędzi tnącej, ma kwadratowy lub trójkątny przekrój i służy wyłącznie do pchnięć. Warto wspomnieć, że koncerz jest rodzajem broni siecznej i jako oręż nie jest stosowany oburącz.
Najczęściej używany w: XV i XVIII wieku
Pochodzenie: stosowany głównie na wschodzie
Waga: 0,80
Długość: 140cm
W tym artykule mam zamiar opisać koncerz używany przez husarię. Pojawił się on w Polsce w XV wieku i od tego czasu stał się nieodłącznym elementem uzbrojenia naszej wyborowej jazdy. Jak wiemy była to najlepsza konnica w tym okresie, prędkość z jaką cwałowała w stronę wroga to około 40km/ h. Na początku do walki używała długich kopii, aby unieszkodliwić nimi piechotę. Kiedy jednak kopia została skruszona do akcji wkraczał właśnie koncerz.
Był on przytroczony do siodła, i wyciągany we wcześniej wspominanej sytuacji. Jednak sztuka chwytania tejże broni nie należała do prostych. Husarz musiał w trakcie boju sięgnąć po koncerz w ten sposób by nie zostać skaleczonym. Trzeba wspomnieć, że jest to oręż, który pochodził od miecza, jednak nie miał tych samych właściwości. Nasi jeźdźcy używali go przede wszystkim do przekuwania zbroi przeciwnika, zaś trzymaną w drugiej ręce szablą dobijali go.
Teraz opowiem o wyglądzie koncerza i jego pochodzeniu. W Europie zaczęło być o nim głośno w XV wieku. Przywędrował on z Bliskiego Wschodu, był używana przez kawalerię turecką. Używany był także przez jazdę francuską, jednak nie zdobył tak wielkiej sławy jak w Polsce, gdyż zapomniano o nim już w XVII. Podobnie jak w Rzeczpospolitej, Węgrzy także używali tego oręża.
Koncerz ma graniastą głownię długą na 140cm, którą równoważy ciężka głowica.
Rękojeści tejże broni jest bogato zdobiona, najczęściej drobnymi kamykami.
Klinga nie posiada ostrej krawędzi tnącej, ma kwadratowy lub trójkątny przekrój i służy wyłącznie do pchnięć. Warto wspomnieć, że koncerz jest rodzajem broni siecznej i jako oręż nie jest stosowany oburącz.