Kopia
Kopia
Rodzaj: Broń biała; Drzewcowa;
Najczęściej używana: XI-XVII wiek;
Długość drzewca: około 3-5 metrów;
Kopia jest bardzo ciężkim rodzajem włóczni, przeznaczonym wyłącznie do walki z konia. Wyposażona jest w krótki i masywny grot w przekroju trójkątny lub czworokątny osadzony na długim (3 do 5 metrów) drzewcu.
Początkowo (XI w.) kopia nie różniła się wiele od włóczni jednak w miarę rozwoju uzbrojenia ochronnego zwiększano grubość oraz długość drzewca. Musiało ono wytrzymać siłę uderzenia w zbroję, nie złamać się przed jej przebiciem. Przy rękojeści, wyżłobionej dla pewniejszego chwytu, dodano tarczkę chroniącą rękę i zapobiegającą jej ześlizgiwaniu przy uderzeniu. Kopia w takie formie (XIV-XVI w.) była charakterystyczną bronią rycerską stosowaną przez jazdę.
Wszystkie formacje konne średniowiecznej europy wyposażone były w tą broń. Podobnie jak miecz weszła w skład tradycyjnego uzbrojenia rycerskiego. Stała się symbolem rycerstwa konnego. Do historii przeszły także słynne turnieje rycerskie na których „kruszono kopie”, używano specjalnej odmiany broni. Kopia turniejowa była tępo zakończona, jej konstrukcja umożliwiała zwalenie przeciwnika z konia bez czynienia mu krzywdy bądź zadawania śmierci.
Tak wielkie rozpowszechnienie kopii pociągnęło za sobą przystosowanie zbroi rycerskich, w ich napierśnikach pojawiły się specjalne wsporniki. Konni byli wyposażeni także w tarcze z wycięciem do podtrzymywania kopii.
Przy wszystkich zaletach tej ciężkiej włóczni miała ona jedną niezaprzeczalną wadę – była bronią jednorazową. Dawała ogromną siłę uderzenia jeździe, jednak po wbiciu w zbroje kruszyła się pozostawiając grot w ciele przeciwnika. W XV wieku zaczęto stosować technikę żłobienia bądź składania kopii z kilku części celem zmniejszenia jej wagi. Niestety pociągnęło to za sobą zwiększenie kosztu ich wytwarzania.
Na wspomnienie zasługuje fakt iż była to tradycyjna broń słynnej Polskiej jazdy ciężkiej – „Husarii”. Kopia husarska jako jedyny model tej broni była drążona wewnątrz, dzięki czemu uzyskiwała długość nawet 5 metrów. W Polsce stosowana była aż do połowy XVIII wieku.
Rodzaj: Broń biała; Drzewcowa;
Najczęściej używana: XI-XVII wiek;
Długość drzewca: około 3-5 metrów;
Kopia jest bardzo ciężkim rodzajem włóczni, przeznaczonym wyłącznie do walki z konia. Wyposażona jest w krótki i masywny grot w przekroju trójkątny lub czworokątny osadzony na długim (3 do 5 metrów) drzewcu.
Początkowo (XI w.) kopia nie różniła się wiele od włóczni jednak w miarę rozwoju uzbrojenia ochronnego zwiększano grubość oraz długość drzewca. Musiało ono wytrzymać siłę uderzenia w zbroję, nie złamać się przed jej przebiciem. Przy rękojeści, wyżłobionej dla pewniejszego chwytu, dodano tarczkę chroniącą rękę i zapobiegającą jej ześlizgiwaniu przy uderzeniu. Kopia w takie formie (XIV-XVI w.) była charakterystyczną bronią rycerską stosowaną przez jazdę.
Wszystkie formacje konne średniowiecznej europy wyposażone były w tą broń. Podobnie jak miecz weszła w skład tradycyjnego uzbrojenia rycerskiego. Stała się symbolem rycerstwa konnego. Do historii przeszły także słynne turnieje rycerskie na których „kruszono kopie”, używano specjalnej odmiany broni. Kopia turniejowa była tępo zakończona, jej konstrukcja umożliwiała zwalenie przeciwnika z konia bez czynienia mu krzywdy bądź zadawania śmierci.
Tak wielkie rozpowszechnienie kopii pociągnęło za sobą przystosowanie zbroi rycerskich, w ich napierśnikach pojawiły się specjalne wsporniki. Konni byli wyposażeni także w tarcze z wycięciem do podtrzymywania kopii.
Przy wszystkich zaletach tej ciężkiej włóczni miała ona jedną niezaprzeczalną wadę – była bronią jednorazową. Dawała ogromną siłę uderzenia jeździe, jednak po wbiciu w zbroje kruszyła się pozostawiając grot w ciele przeciwnika. W XV wieku zaczęto stosować technikę żłobienia bądź składania kopii z kilku części celem zmniejszenia jej wagi. Niestety pociągnęło to za sobą zwiększenie kosztu ich wytwarzania.
Na wspomnienie zasługuje fakt iż była to tradycyjna broń słynnej Polskiej jazdy ciężkiej – „Husarii”. Kopia husarska jako jedyny model tej broni była drążona wewnątrz, dzięki czemu uzyskiwała długość nawet 5 metrów. W Polsce stosowana była aż do połowy XVIII wieku.