Nadziak
Nadziak
Rodzaj: Broń biała; Obuchowo-sieczna;
Najczęściej używana: XV – XVIII wiek;
Waga: około 1 kilograma;
Długość trzonka: 45-60 cm;
Długość żeleźca: 15-25cm;
Nadziak jest bronią przypominającą młotek murarski, z jednej strony zakończoną tępo z drugiej zaś wyposażoną w ostry dziób (lekko zagięty ku dołowi). Pozornie śmieszne połączenie młotka z wąskim toporem okazało się bronią niezwykle skuteczną przeciwko grubym zbrojom płytowym. Żeleźce, solidnie osadzone na metalowych trzonkach, dzięki swej konstrukcji łatwo przebijały pancerze. Wystarczyło jedno celne uderzenie dziobem w plecy bądź klatkę piersiową rycerza a ten padał martwy, nadziany nadziakiem. Broń ta spisywała się doskonale właśnie w walce na niewielkiej odległości. Podłużna konstrukcja żeleźca sprzyjała kumulacji siły uderzenia w jednym punkcie – dzięki temu niezbyt silne uderzenie dziobem wystarczało do przebicia zbroi, kolczugi czy hełmu. Natomiast uderzenie młotkiem wystarczało do rozbicia hełmu.
Nadziaki były bardzo popularną bronią osobistą na terenie Polski. Często używane w pojedynkach między szlachtą okazywały się nader skuteczne. Pociągnęło to sejmowy zakaz używania ich jako broni cywilnej (uchwały w latach 1578, 1601 i 1620).
Broń ta była także wykorzystywana przez polską jazdę ciężką „Husarię”. W tej słynnej formacji broń tą otrzymywali oficerowie, stanowiła ich znak rozpoznawczy.
Opisany rodzaj broni obuchowej występował w dość jednolitej formie, nieznacznie zmieniały się jedynie rozmiary, sposób zdobienia, wykonanie rękojeści trzonka. Nadziak jest bronią podobną do młota bojowego oraz czekana.
Rodzaj: Broń biała; Obuchowo-sieczna;
Najczęściej używana: XV – XVIII wiek;
Waga: około 1 kilograma;
Długość trzonka: 45-60 cm;
Długość żeleźca: 15-25cm;
Nadziak jest bronią przypominającą młotek murarski, z jednej strony zakończoną tępo z drugiej zaś wyposażoną w ostry dziób (lekko zagięty ku dołowi). Pozornie śmieszne połączenie młotka z wąskim toporem okazało się bronią niezwykle skuteczną przeciwko grubym zbrojom płytowym. Żeleźce, solidnie osadzone na metalowych trzonkach, dzięki swej konstrukcji łatwo przebijały pancerze. Wystarczyło jedno celne uderzenie dziobem w plecy bądź klatkę piersiową rycerza a ten padał martwy, nadziany nadziakiem. Broń ta spisywała się doskonale właśnie w walce na niewielkiej odległości. Podłużna konstrukcja żeleźca sprzyjała kumulacji siły uderzenia w jednym punkcie – dzięki temu niezbyt silne uderzenie dziobem wystarczało do przebicia zbroi, kolczugi czy hełmu. Natomiast uderzenie młotkiem wystarczało do rozbicia hełmu.
Nadziaki były bardzo popularną bronią osobistą na terenie Polski. Często używane w pojedynkach między szlachtą okazywały się nader skuteczne. Pociągnęło to sejmowy zakaz używania ich jako broni cywilnej (uchwały w latach 1578, 1601 i 1620).
Broń ta była także wykorzystywana przez polską jazdę ciężką „Husarię”. W tej słynnej formacji broń tą otrzymywali oficerowie, stanowiła ich znak rozpoznawczy.
Opisany rodzaj broni obuchowej występował w dość jednolitej formie, nieznacznie zmieniały się jedynie rozmiary, sposób zdobienia, wykonanie rękojeści trzonka. Nadziak jest bronią podobną do młota bojowego oraz czekana.