Wywiad z Liv Tyler, filmową Arweną
BBC: Ile wiedziałaś o \"Władcy pierścieni\" przed udziałem w filmie?
Liv Tyler: W pokoleniu mojej matki - w latach 60-tych i 70-tych - ta książka była bardzo popularna. Potem jakoś się to skończyło. Ale teraz dzieci znowu ją czytają. I sądzę, że to wspaniałe, że dociera ona do nowego pokolenia. Nie znałam jej w ogóle, kiedy byłam dzieckiem. Słyszałam tylko jak chłopcy o niej rozmawiali, ale uważałam ją za typowo chłopięcą rzecz.
BBC: Jak ci się żyło przez 15 miesięcy z dala od domu?
L.T: Kiedy po raz pierwszy pojechałam na Nową Zelandię, mieszkałam sama w wielkim domu na skale nad morzem. W Wellington cały czas bardzo wieje, a domy chyba nie są do tego przystosowane. Wydają się domkami plażowymi. Wszystko się w nich trzęsie. Od tego wszystkiego, całego zaangażowania w film, zaczęłam mieć koszmary. Pewnej nocy obudziłam się, bo się źle poczułam, miałam gorączkę. I nagle słyszę: puk, puk, puk - w drzwi sypialni. To był wiatr. Najgorsze dla mnie było patrzenie na te przerażające rzeczy.
BBC: Kiedy zdałaś sobie sprawę z ogromnych oczekiwań wobec tego filmu?
L.T: Kiedy wróciłam do domu. Sprawdzałam kiedyś e-maile na komputerze przyjaciela. Byłam na stronie AOL i kiedy wstukałam swoje imię nagle pojawiła się twarz Elijah Wooda. Pomyślałam, że to musi być wielka rzecz! Wiem, że to brzmi jak ignorancja, ale w czasie kręcenia filmu naprawdę nie byliśmy świadomi jak wielkie jest oczekiwanie. Byliśmy całkowicie pogrążeni w pracy.
BBC: Czy widziałaś już w sklepach swoje figurki - postaci z filmu?
L.T: Tak, widziałam. Kupiłam ją, wróciłam do domu, postawiłam na stole i naprawdę byłam przerażona! Taka mała ja! Jakby prototyp. Odpadło mi nawet jedno ramię, musiałam je na nowo przymocować. W pewien sposób to bardzo zabawne być lalką! Jako mała dziewczynka kupowałam sobie lalki Barbie i zawsze zaraz potem rozbierałam je, obcinałam im włosy i całkowicie zmieniałam ich wygląd.
Wywiad przeprowadziła Polska Sekcja BBC
Liv Tyler: W pokoleniu mojej matki - w latach 60-tych i 70-tych - ta książka była bardzo popularna. Potem jakoś się to skończyło. Ale teraz dzieci znowu ją czytają. I sądzę, że to wspaniałe, że dociera ona do nowego pokolenia. Nie znałam jej w ogóle, kiedy byłam dzieckiem. Słyszałam tylko jak chłopcy o niej rozmawiali, ale uważałam ją za typowo chłopięcą rzecz.
BBC: Jak ci się żyło przez 15 miesięcy z dala od domu?
L.T: Kiedy po raz pierwszy pojechałam na Nową Zelandię, mieszkałam sama w wielkim domu na skale nad morzem. W Wellington cały czas bardzo wieje, a domy chyba nie są do tego przystosowane. Wydają się domkami plażowymi. Wszystko się w nich trzęsie. Od tego wszystkiego, całego zaangażowania w film, zaczęłam mieć koszmary. Pewnej nocy obudziłam się, bo się źle poczułam, miałam gorączkę. I nagle słyszę: puk, puk, puk - w drzwi sypialni. To był wiatr. Najgorsze dla mnie było patrzenie na te przerażające rzeczy.
BBC: Kiedy zdałaś sobie sprawę z ogromnych oczekiwań wobec tego filmu?
L.T: Kiedy wróciłam do domu. Sprawdzałam kiedyś e-maile na komputerze przyjaciela. Byłam na stronie AOL i kiedy wstukałam swoje imię nagle pojawiła się twarz Elijah Wooda. Pomyślałam, że to musi być wielka rzecz! Wiem, że to brzmi jak ignorancja, ale w czasie kręcenia filmu naprawdę nie byliśmy świadomi jak wielkie jest oczekiwanie. Byliśmy całkowicie pogrążeni w pracy.
BBC: Czy widziałaś już w sklepach swoje figurki - postaci z filmu?
L.T: Tak, widziałam. Kupiłam ją, wróciłam do domu, postawiłam na stole i naprawdę byłam przerażona! Taka mała ja! Jakby prototyp. Odpadło mi nawet jedno ramię, musiałam je na nowo przymocować. W pewien sposób to bardzo zabawne być lalką! Jako mała dziewczynka kupowałam sobie lalki Barbie i zawsze zaraz potem rozbierałam je, obcinałam im włosy i całkowicie zmieniałam ich wygląd.
Wywiad przeprowadziła Polska Sekcja BBC