Sol Vales
Padał śnieg... Puszyste płatki spływały delikatnie z nieba… Wiatr ucichł niemal całkowicie, a cała okolica zdawała się iskrzyć.
Mała polanka otoczona gęstym lasem. Na jej środku stał chłopak… Obserwował słońce, które chyliło się ku zachodowi. Chłopak wyciągnął dłoń… Patrzył jak rozpływają się na niej płatki śniegu…
- Tyle ciepła w środku zimy... – Powiedział do siebie szeptem - Tyle ciepła i tak się marnuje...
Nagle poczuł jakiś dotyk w okolicach kostek. Kiedy spojrzał pod nogi, zobaczył małą czarną kotkę, która ocierała się o niego dygocząc z zimna. Pochylił się i podniósł ją delikatnie… Następnie schował pod kurtką, aby osłonić ją przed mrozem… Ona momentalnie wtuliła się w niego.
- Co ty tu robisz malutka… Sama na tym pustkowiu w środku zimy – Mówił do niej czule.
Kotka patrzyła na niego swoimi wielkimi zielonymi oczami... Oczami kota. Jakby rozumiała każde słowo.
Postanowił zabrać ją do domu.
- Jeszcze chwila i zaraz zrobi się zupełnie ciemno, nie zostawię cię tutaj samej - Szeptał do niej. Zamiauczała cichutko jakby w odpowiedzi na jego słowa.
Chwile później brnął przez zaspy trzymając ją pod kurtką i ogrzewając własnym ciepłem… Czuł jak pomrukuje cichutko… Było jej tak ciepło, błogo, że zasnęła...
Słońce już dawno zaszło za horyzont, kiedy obydwoje dotarli do domu. Chłopak rozpiął kurtkę i wyjął spod niej kotkę… Spała… Położył ją na łóżku, na poduszce obok swojej głowy… Sam też się położył… Zasnął…
W środku nocy coś wyrwało go ze snu. Przewrócił się na drugi bok chcąc zobaczyć czy kotka śpi… Nie było jej… Zamiast czarnego zwierzątka… Zobaczył dziewczynę. Leżała obok wpatrując się w niego swoimi oczami… Dziwnymi i pięknymi zarazem. Patrzyli tak na siebie przez pół nocy… Z ich ust nie padły żadne słowa… Jednak rozmawiali… Rozmawiali spojrzeniem, dotykiem, ciepłem bijącym z ich dusz… Nad ranem chłopak zasnął. Kiedy się obudził… Dziewczyna zniknęła, tylko mała czarna kotka siedziała w nogach jego łóżka. Kiedy się do niej uśmiechnął – miauknęła, po czym podeszła do niego i przytuliła łepek do jego ciepłego policzka. Wilgotnym noskiem dotknęła jego ucha, jakby chciała się z nim przywitać…
Zamruczała…
Odtąd każdy dzień spędzali razem.
A noce…
A noce spędzał z dziewczyną…
Mijały dni… tygodnie… miesiące… nastała wiosna.
Pewnego razu chłopak obudził się tuż przed świtem. Spojrzał na kotkę… leżała na swojej poduszce obok jego twarzy. Podniósł ją delikatnie i wyszedł z domu.
Długo maszerował przez kwitnące łąki. Droga wiodła go przez pola i zagajniki. Po jakimś czasie skręcił w ledwie widoczną polną ścieżkę, która wiodła na skraj starej puszczy. Już po chwili znalazł się na polanie… Słońce migotało w koronach drzew… Chłopak postawił kotkę na ziemi… Już miał odejść… Ale postanowił jeszcze ten ostatni raz na nią spojrzeć… Odwrócił się… Jednak nie zobaczył kotki… Zobaczył dziewczynę... Stała na polanie w tym samym miejscu, w którym postawił kotkę… Patrzyła się na niego… A w jej spojrzeniu malowało się rozczarowania, ból, strach i tęsknota zarazem…
- Szkoda tylko, że coś się skończyło – powiedziała po chwili dziewczyna
- Coś – potwierdził chłopak - Bywa… coś się kończy… coś się zaczyna… miecz przeznaczenia ma dwa końce… tym tępym jesteś ty… nie znasz tego?
- Znam – przytaknęła ona...
Spojrzała na chłopaka po raz ostatni.
- Więc niechaj się stanie... - Powiedziała po chwili - Czas się dopełnił... Sol Vales – Dodała... Po czym odeszła... I on odszedł także…##edit_bysclavia 2005-11-18 21:38:33##ed_end####edit_byatak 2006-03-27 10:06:26##ed_end##
Mała polanka otoczona gęstym lasem. Na jej środku stał chłopak… Obserwował słońce, które chyliło się ku zachodowi. Chłopak wyciągnął dłoń… Patrzył jak rozpływają się na niej płatki śniegu…
- Tyle ciepła w środku zimy... – Powiedział do siebie szeptem - Tyle ciepła i tak się marnuje...
Nagle poczuł jakiś dotyk w okolicach kostek. Kiedy spojrzał pod nogi, zobaczył małą czarną kotkę, która ocierała się o niego dygocząc z zimna. Pochylił się i podniósł ją delikatnie… Następnie schował pod kurtką, aby osłonić ją przed mrozem… Ona momentalnie wtuliła się w niego.
- Co ty tu robisz malutka… Sama na tym pustkowiu w środku zimy – Mówił do niej czule.
Kotka patrzyła na niego swoimi wielkimi zielonymi oczami... Oczami kota. Jakby rozumiała każde słowo.
Postanowił zabrać ją do domu.
- Jeszcze chwila i zaraz zrobi się zupełnie ciemno, nie zostawię cię tutaj samej - Szeptał do niej. Zamiauczała cichutko jakby w odpowiedzi na jego słowa.
Chwile później brnął przez zaspy trzymając ją pod kurtką i ogrzewając własnym ciepłem… Czuł jak pomrukuje cichutko… Było jej tak ciepło, błogo, że zasnęła...
Słońce już dawno zaszło za horyzont, kiedy obydwoje dotarli do domu. Chłopak rozpiął kurtkę i wyjął spod niej kotkę… Spała… Położył ją na łóżku, na poduszce obok swojej głowy… Sam też się położył… Zasnął…
W środku nocy coś wyrwało go ze snu. Przewrócił się na drugi bok chcąc zobaczyć czy kotka śpi… Nie było jej… Zamiast czarnego zwierzątka… Zobaczył dziewczynę. Leżała obok wpatrując się w niego swoimi oczami… Dziwnymi i pięknymi zarazem. Patrzyli tak na siebie przez pół nocy… Z ich ust nie padły żadne słowa… Jednak rozmawiali… Rozmawiali spojrzeniem, dotykiem, ciepłem bijącym z ich dusz… Nad ranem chłopak zasnął. Kiedy się obudził… Dziewczyna zniknęła, tylko mała czarna kotka siedziała w nogach jego łóżka. Kiedy się do niej uśmiechnął – miauknęła, po czym podeszła do niego i przytuliła łepek do jego ciepłego policzka. Wilgotnym noskiem dotknęła jego ucha, jakby chciała się z nim przywitać…
Zamruczała…
Odtąd każdy dzień spędzali razem.
A noce…
A noce spędzał z dziewczyną…
Mijały dni… tygodnie… miesiące… nastała wiosna.
Pewnego razu chłopak obudził się tuż przed świtem. Spojrzał na kotkę… leżała na swojej poduszce obok jego twarzy. Podniósł ją delikatnie i wyszedł z domu.
Długo maszerował przez kwitnące łąki. Droga wiodła go przez pola i zagajniki. Po jakimś czasie skręcił w ledwie widoczną polną ścieżkę, która wiodła na skraj starej puszczy. Już po chwili znalazł się na polanie… Słońce migotało w koronach drzew… Chłopak postawił kotkę na ziemi… Już miał odejść… Ale postanowił jeszcze ten ostatni raz na nią spojrzeć… Odwrócił się… Jednak nie zobaczył kotki… Zobaczył dziewczynę... Stała na polanie w tym samym miejscu, w którym postawił kotkę… Patrzyła się na niego… A w jej spojrzeniu malowało się rozczarowania, ból, strach i tęsknota zarazem…
- Szkoda tylko, że coś się skończyło – powiedziała po chwili dziewczyna
- Coś – potwierdził chłopak - Bywa… coś się kończy… coś się zaczyna… miecz przeznaczenia ma dwa końce… tym tępym jesteś ty… nie znasz tego?
- Znam – przytaknęła ona...
Spojrzała na chłopaka po raz ostatni.
- Więc niechaj się stanie... - Powiedziała po chwili - Czas się dopełnił... Sol Vales – Dodała... Po czym odeszła... I on odszedł także…##edit_bysclavia 2005-11-18 21:38:33##ed_end####edit_byatak 2006-03-27 10:06:26##ed_end##